Οι... καρδερίνες επέστρεψαν στη ΝΔ - Το τέλος της συντηρητικής αθωότητας
«Μαύρες πλερέζες» κρέμασαν οι περισσότεροι, με αφορμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Όταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης εξομολογείτω, ότι οι συντηρητικοί ψηφοφόροι μοιάζουν ολίγον με τις καρδερίνες, είχε τελικά καταλάβει την ψυχολογία του ψηφοφόρου της ΝΔ περισσότερο από τους ηγέτες που ήταν γέννημα θρέμμα της παράταξης. Και για του λόγου το ασφαλές, δείτε τις... μαύρες πλερέζες που κρέμασαν οι περισσότεροι, με αφορμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Από εκεί που ήταν μες στην τρελή χαρά με τις δημοσκοπήσεις, που έδειχναν τη ΝΔ να ανεβαίνει και να φτάνει τα ποσοστά που είχε πριν από τις εκλογές του 2023, με το... φύσημα του αέρα των δικογραφιών όλα ξεχάστηκαν και φτου και από την αρχή. Ειλικρινά δεν ξέρω τι σκέπτεται να κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης και δεν είμαι στο μυαλό του. Εκτιμώ ότι να καίει μαζί με τα ξερά και τα...χλωρά, σε μια υπόθεση δυσώδη και προβληματική, ίσως να μην ήταν η καλύτερη τακτική. Και αυτό γιατί με την τοξικότητα που κυριαρχεί ρίχνει απλά νερό στο μύλο όσων αμφισβητούν το σύστημα.
Είναι διαφορετικό να στέλνεις σπίτι του έναν υπουργό γιατί πιάστηκε με την... γίδα στην πλάτη και διαφορετικό γιατί σήκωσε το τηλέφωνο, μεταφέροντας ένα αίτημα που - εκτός των άλλων - αποδείχτηκε και δίκαιο. Όλα αυτά καλό θα ήταν να τα ξαναδούν από την αρχή, διότι όταν ξηλώνεις μόνος σου το πουλόβερ, τότε δικαίως και οι... καρδερίνες τρομάζουν. Ιδιαίτερα, όταν οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς σε υποβάλλουν στο μαρτύριο της σταγόνας, στέλνοντας σε... δόσεις δικογραφίες, αν μη τι άλλο είσαι υποψιασμένος για το τι παίζεται.
Αυτό όμως δεν αποτελεί άλλοθι για κανέναν που έβαλε το δάκτυλο στο μέλι, αντιγράφοντας πρότυπα του κακού παρελθόντος. Το βέβαιο είναι ότι το τέλος της εποχής της αθωότητας, ότι δηλαδή οι συντηρητικοί πολιτικοί και ψηφοφόροι δεν είναι σαν εκείνους του ΠΑΣΟΚ, που έστηναν πάρτι με τα λεφτά του κράτους και της Ευρώπης, σήμανε. Το ηθικό πλεονέκτημα δεν είναι προνόμιο κανενός πολιτικού χώρου και καμιάς ιδεολογίας. Όπως φυσικά και το απόσπασμα ποινικού μητρώου.
Επειδή όμως το ταγκό θέλει δύο, πολιτικοί και πολίτες διαπλέκονται στο χορό του ρουσφετιού. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο και με τις δικές του ευθύνες. Στο τέλος της ημέρας, με όσα αποκαλύπτονται δεν κερδίζουν εκείνοι που καταγγέλλουν αλλήλους, καθώς και οι ίδιοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, αλλά όσοι καλλιεργούν την αίσθηση ότι είναι εκτός του συστήματος και έρχονται με την ρομφαία της αγνότητας να το καταργήσουν.
Αλλά αυτά ας τα δουν οι...καρδερίνες, οι οποίες αντί να κελαηδούν και να τρέμει η ψυχή τους πριν μπουν στο παραβάν, καλό θα ήταν να διαλέγουν και να ψηφίζουν τους καταλληλότερους και όχι εκείνους που τους αντιμετωπίζουν σαν δουλοπάροικους σε καιρούς φεουδαρχίας, τάζοντας τους ρουσφέτια και θεραπείες δια πάσα νόσο...
